Îsar:
Âşukun maşukunda sevenin sevdiğinde kaybolmasıdır.
Kendi varlığından vazgeçip sevdiğinin nefsinde kendi nefsini yok etmesi,
sevdiğinden sevgisine karşılık hiçbir şey beklememesi, sevgisine fiyat biçmemesidir.
Tasavvuf dilinde ise îsar, “ben”in yavaşça silinip “sen”in büyümesidir.
Âşığın, maşukunun varlığında kendi nefsini unutması; sevgisini bir alışveriş değil, adanış hâline getirmesidir.
Öyle ki sevmenin bedel istemediği, fedakârlığın yük değil nimet sayıldığı bir gönül hâlidir.
Kısacası îsar;
kendinden eksilmeden değil, eksilmeyi göze alarak vermenin adıdır.
(Şule: Senin Hikâyen dizisinde duyduğum anlamını beğendiğim için burda da paylaşmak istedim.)