Beste
@__beste
67 okur puanı
Ağustos 2017 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Başlangıçta konusu ve girişiyle kaliteli, gerçekten ürkütücü bir kitap okuyacağımı düşünmüştüm fakat pek öyle olmadı. Yazım tarzı ve ana karakterin sürekli aldığı kötü kararlar, kendi içsel komik olmayan konuşmaları işin tadını kaçırdı. Beklediğimden daha sakin geçti, yılın korku kitabı denilince biraz daha yoğun bir şeyler beklemiştim. Sonuç olarak kısa olduğu için vakit kaybı demeyeceğim ama kesinlikle beklentimi karşılamayan bir kitap oldu.
Reklam
Öncelikle konusu ve kalınlığı itibariyle kitaba tamamen yazarın daha önceki kitaplarından bildiğim akıcı diline güvenerek başladım. İlk 50 sayfada eyvah galiba devamını zor getireceğim kafasına girdim. Ama yazarın güvendiğim dili tam o noktada devreye girdi ve bir şekilde okumaya devam ettim. Başkalarının sıkıcı bulma ihtimalinin olduğu Oxford dersleri ilgimi çekti. -çoğu zaman ayrıntılı ders sahneleri bana kendimi üzerinde bi cüppesi eksik öğrenciymişim gibi hissettirse de- Fakat belli bir süre sonra sürekli diplomasi ve kelime kökeni okumaktan sıkıldım sanırım. Yazarın bu kadar şeyi araştırıp öğrenmesine hayranlık duysam da okurken ana olaylara karşı dikkatimi ve hevesimi dağıttı.
-spoiler-
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
Rami'nin ölümü çok hızlı gelişti ve normalde çok üzülmem gerekirken o duyguya giremedim. Griffin içinde öyle sayılır. Ayrıca o mektubu okumayı çok isterdim. Kısacası konu güzeldi ama bir şeyler eksik ve yetersiz geldi. Robin gibi her şeyin biraz dışında kaldığımız için sanırım. Yine de tüm olumsuz yönlerine rağmen okuttuğu için çok düşük puan vermek istemedim.
Kitabın kapağı ve tanıtım yazısı ilgimi çeken ilk şey olmuştu. Ama şunu baştan söyleyeyim, kapaktaki koca pembe kalp kitabın içeriğiyle pek alakalı değil. Yani bu kitabı okurken romantik bir beklentiye girmeyin. Geriye gelişim ve dönüşüm teması kalıyor ama açıkçası bunun da çok başarılı işlendiğini düşünmüyorum.
Özellikle, kahramanın değişimini vurgulamak için yaratılmış “zorba anne” karakteri bana fazla yapay geldi. Kitap boyunca sürekli kilo eleştirileri yapılıyor ama tüm bunların arasında ana karakterin nasıl göründüğüne dair net bir fikrim bile oluşmadı. Ben bu tarz gelişim hikâyelerinde karakterdeki değişimi davranışlarından, hal ve tavırlarından kendim fark etmeyi severim. Oysa bu kitapta muhtemelen yüzden fazla kez “yeni Perci böyle yapardı, yeni Perci şöyle biri” gibi gözüme sokulan cümleler vardı ve bir süre sonra bu tekrarlar içimi baymaya başladı.
Üstelik ben, anlatıldığı kadar bir gelişim gösterdiğini de düşünmüyorum. Karakter, kitabın büyük kısmında sanırım yazar onun ne kadar saf ve iyi niyetli olduğunu göstermek istediği için bomboş cümleler kuruyor. Sürekli kendini utanç verici durumlara sokuyor. Doğrusunu söylemek gerekirse, yan karakterlerin hikâyesi çok daha ilgimi çekti. Hikayede biraz daha katlanılır karakterlerin olması elimde sürünse de kitabı bitirmemi sağladı. Bu yüzden 1 yerine 2 yıldız verdim.
Daha önce sinir sistemimle bu kadar oynayan bir kitap olmuş muydu emin değilim. Yani her olayı daha ne olabilir, bu kadın daha fazla ne yapabilir ki diye okudum. Ve hep daha fazlasını yaptı.. Kitabın dili akıcıydı, çoğu yerinde sinirden gülmeme ve kendi kendime konuşmama sebep oldu. Son 10 sayfasında da altın vuruşunu yaptı. Tavsiyem, eğer kitabı okumayı düşünüyorsanız yanınızda bir fincan papatya çayı bulundurmanız gerekebilir..
Yazarın diğer tüm kitapları gibi akıcıydı. Sonlara doğru kafamı katilin kim olduğu konusunda biraz karıştırdı ve aman aman olmasa da ufak bir ters köşesi vardı. Sadece bu kitapta yazarın tekrara düştüğünü hissettim. //Bu kısımdan sonrası okumadıysanız sizin için spoiler olabilir// D Koğuşunun son bölümünde de kızımızın aslında o kadar da normal olmadığını bize göstermişti. Bu kitabın da yine son bölümünde tam bizim kız iyiymiş masummuş derken aslında pek de öyle olmadığını gördük. Bu tekrar durumundan pek hoşlanmadım sadece. Onun haricinde özellikle okuyamadığınız bir zamandaysanız hızlıca bitirebileceğiniz bir kitap.
Reklam