Yine de, durum buysa, buna nasıl tahammül ediyorlar?
Her günü pes etmeden, umutsuzluğa kapılmadan, intihar
etmeden, hatta siyaset tartışmaya devam ederek nasıl atlatıyorlar? Bu kadar katı egoist olabilirler mi? İşlerin böyle olması gerektiğinden o kadar eminler ki kendilerinden
bir kez bile şüphe duymuyorlar mı?