üzgündük
sahip olmadığımız şeylere
daha fazla mutlu olmaya
her şeyin en fazlasına olan tutkumuza
ve bağlıydık
doyumsuzluk ve tamahsızlığa
şükürsüzlüğe, mutsuzluğa
ama çok büyük bir şey oldu
yerin altı sarsıldı ; yerin üzerinde çocuklar vardı
yuvasının arasında kalanlar
çocuğunu elleriyle toprağa verip
anne babasının soluksuz haline bakanlar
sesini duyurmayıp sonsuz sessizlikte kaybolanlar
yiten on şehir ve binlerce acı ...
insanlar gerçek mutsuzluk ne öğrendi
öğrendik mutsuzluğu
acıyı, kaybetmeyi,ümit etmeyi, sabretmeyi ve en çok şükretmeyi
utandık her nefesimize,her rahat uykumuza,her lokmamıza
insan olmayı öğrendik ama binlerce insanı kaybettik
biz yine bir şeylerin değerini kaybettikten sonra öğrendik
...