Ölüm karşısındaki korku , ölenin bir başka insan olmasıyla tatmin duygusuna dönüşür.
Dostoyevski:
"Sırf kalp kırmamak , kendime yakışanı yapmak için cevap vermediğim herkes, kendini haklı zannetti.."
Bizi tam olarak insan yapan şey, varlığımızın merkezindeki itkilerimizin, korkularımızın ve arzularımızın oluşturduğu akımdır. Bizi hem insan hem uygar yapan şey ise , bu akımı ahlaki , yaratıcı, hayal gücüyle dolu hedeflere varmak üzere dönüştürme çabasıdır.
Görebiliyorduk ama gördüklerimize karşı sağırdık. İmaja çok fazla gömülmüş olduğumuz için ahlaki olarak kilitlenmiş ve nötrleşmiştik.
Yaşamı bir düş için terk etmek, onun gerçek değerini anlamak demektir.