Yazar:
Kevin Robins
Çevirmen:
Nurçay Türkoğlu
Tahmini Okuma Süresi:
8 sa. 10 dk.
Sayfa Sayısı:
288
Basım Tarihi:
2011
Yayınevi:
Ayrıntı Yayınları
Orijinal Adı:
Into The Image
ISBN:
9789755392516
Ülke:
Türkiye
Dil:
Türkçe
Format:
Karton kapak
Türler:
Sıralamalar
Reklam
Yorumlar ve İncelemeler
İçinde bulunduğumuz şu dönemde (Korona günleri) teknolojiyle bu kadar iç içe olmak zorundayken -gerek iş için, gerekse sosyalleşmek için- çarpıcı bir kitap oldu. Kitabın 1992 yılında, büyük oranda Körfez Savaşı’nın ekranlara yansıyan yüzünden etkilenerek yazıldığı düşünülürse, günümüze dokunan noktalarının çokluğu ve yazarın ileri görüşlülüğü etkileyici. Çünkü teknolojinin aslında insanların sınırlı bedenlerinden kurtulmaları için bir fırsat olarak sunulacağından, sanal bir cennet imkanını insanlara vereceğinden bahsederken aslında günümüzde bunların büyük bir kısmını yaşamaya zaten başladığımızı görüyoruz. (Bilgisayar oyunları vb. şekillerde.) Kitap, sadece olanlar ve olacaklar için bir tahmin şeklinde yazılmış. Bir çözüm sunmuş değil. Ancak bence farklı kişilerin fikirlerini de derlemiş olması açısından çok kıymetli. Biraz olsun içinde bulunduğum andan sıyrılıp, bazı durumlara kuş bakışı bakabilmeme yardımcı olduğunu düşünmekteyim.
Bu kitap, yeni teknolojilerin etrafında varolan teknokratik, ilerlemeci, akılcı idealizmin eleştirisi sayılabilir. Yazar, yeni tekno-kültürün, teknolojik yeniliklere olan takıntılı ilgisine karşı. Kitapta, imajların ve imaj teknolojilerinin dünyayı bilme, yaşama, hissetme ve cevap verme biçimlerimizle ne kadar yakından ilgili olduğunu ortaya çıkardığını görebiliyoruz.
İmaj, dünya ile ilişkilerimizde aracılık yapan iletişim teknolojileriyle ilgilenen bir kitaptır.
Medyadaki imajların incelendiği bu kitapta, imajların bizi dünya olaylarıyla nasıl bir ilişkiye soktuğu irdeleniyor.
Teknolojiyle ilgili vizyonlar şimdi geleceği sömürgeleştirmekte; gelecekbilim çağında yaşadığımız söyleniyor. Kapitalist imgelemin temel başarılarından biri geleceğin sömürgeleştirilmesidir bu olanakların sömürgeleştirilmesi demektir.(s.14-15)
İmajlar, bizi baştan çıkarabileceği bir kuşku uyandırabilir.
Bizi dünyadaki ve içimizdeki korku uyandıran şeylerden uzaklaştıran, kopartan araçlar teknoloji eliyle sağlanır. Teknolojik düzene inanıyoruz çünkü teknolojik düzen deneyimleri nötrleştirmemize yarıyor.
Yeni teknolojiler alternatif bir kültür, hatta belki yeni bir çağ yaratmak için fırsat olarak kabul ediliyor.
Teknolojik gelişmeleri yakından takip eden birisiyim ve sürekli hayatımızda olmasıyla, nasıl bir imaj zedelemesine maruz kaldığımızı anlatan bir kitap. Körfez savaşında dahi, nasıl bir imaj değişikliği yapıldığını, güzel vurgulamış. Görüntü teknolojisinin dayandığı toplumsal düzenden farklı hareket ederek 'kendi içindeki varlık' olarak ele almasına ve boşaltılmasına fetişleştirilmesine karşı çıkıyor yazar..Okuyup üzerine düşünülecek bir kitap...
Teknolojik "ilerlemer" ile birlikte imajlar da değişirken bizim dünyayı imaj üzerinden algılama biçimimiz de bundan bağımsız kalmamakta. İmaj değişimlerinin itici gücünün askeri amaçlar olduğu düşünülürse, Kevin Robins'e göre imajların değişimi çok da masumane bir değişim değil. Bugün dünyayı piksel piksel tarayan uydular daha dünün Sovyetlerbirliğini izleme amacıyla geliştirilmişti. Füzeler başlıklarında bulunan kameralar ile hesaplanan hedefe doğru ilerliyorlar. Akeri eğitimler simulasyonlar ile yapılıyor. Savaşlarda kameradan izlenen düşman güçleri imha ediliyor. Araya giren kameralar görüntülerdekilerin birer insan değil, sanki birer video oyunundaki karakterler gibi algılanmasına neden oluyor, özellikle "düşman taraf" ile gerçekçi bir karşılaşma olmamasına da özen gösteriliyor; nitekim karşımızdakinin de bizim gibi bir insan olduğunu fark ettiğimiz an bir kırılma anı olabilir.
Gerçek dünyanın acılarının kapı dışarı edildiği, acının olmadığı, kontrol edilebilir bir dünya olan dijital dünya, sanal gerçeklik bize bir devrim diye sunuluyor. Bir bit yeniği aramadan bu değişimleri bir devrim olarak kabul etmenin ne kadar doğru olduğu üzerinde ısrarla durulmuş. Dünyanın her yerinden savaş görüntüleri evlerimize kadar giriyor, bu görüntüler bize bir enformasyon mu sağlıyor yoksa güvenli bir yerde yaşıyor olmamızın üstünlüğünü hissederek bizi rahatlatıyor mu? Bakıp geçtiğimiz felaket fotoğrafları bizi felaketlere karşı daha mı hassas kılıyor yoksa artık kanıksadığımız bu imajlar bizleri daha duyarsız mı yapıyor? Sosyal medyadaki kaydırıp geçtiğimiz felaket fotoğrafları imaj ile bağ kurmamızı engelleyebiliyor. Biraz önce baktığımız felaket videosundan hemen sonra kaydırdığımız ekrana bir reklam düşüyor, biz de saniyeler önce baktığımız trajik durumu bir kenara bırakıp
