Pessoa, Huzursuzluğun Kıtabı'nda yazıyor ya: Yaşamak bir başkası olmaktır. Ve insan bugün, dün hissettiği gibi hissediyorsa, hissetmek olanaksızdır. Dün hissedileni bugün de hissetmek, hissetmek değil; dün hissedilmiş olanı bugün de anımsamaktır yalnızca. Artık yok olmuş olan dünkü hayatın canlı cesedi olmaktır.
Hayatı tekrarlamaya çalışmayalım, kendi kendimize yalan söylemeyelim. Eski kaygılar ve endişelerse artık yok, şükürler olsun! Arayacağımız ve endişe edeceğimiz hiçbir şey yok. Aradıklarımızı bulduk, nasibimize de oldukça fazla mutluluk düştü.
Ona duyduğum sevgi eskisinden daha az değildi, onun sevgisinden duyduğum mutluluk da eskisinden az değildi; ama sevgim yerinde sayıyor, daha fazla büyümüyordu, ayrıca sevgiden başka yeni, huzursuz edici bir duygu da ruhuma girmeye başlıyordu. Onu sevme mutluluğunu tattıktan sonra sevmek bana az geliyordu.