A.
@_adal
Herkesin putu kendine şirin.
Herkes başkasının putuna İbrahim.
Gariptir ki insan ne kadar genç, ne kadar tecrübesiz, ne kadar mahcup olursa olsun kendine mahsus bir sır, bir teşebbüs meydana gelince, derhal çocukluktan sıyrılıp erkekliğe geçer; kendisine hemen her şey için bir ehliyet, bir kudret görür; her işe karışmak ister; hiçbir tavra dökülmekten kaçınmaz.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
"Daha bir kere gördüm. Ama gözü perdeli doğmuş insan, yirmi yaşına girdikten sonra o hastalıktan kurtulur da, dünyanın rengarenk süslerini görünce güneşi nasıl severse, ben de sizi öyle seviyorum."
İnsanoğlu böyledir işte! Hedefinin arkasından koşar durur ama, yanına gelince ne yapacağını bilemez.
Bu bela dünyasında kim vardır ki bir gece yalnız kalsın; bir endişeden dolayı uykusunu kaybetsin, o halde cihanı, nefsini, amellerini, geçmişini düşünsün de milletimizin en büyük terbiyecisi, en büyük düşünürü olan bir kişiyi karşısına alarak "Heyhat, sözün aynen doğruymuş. Dünyaya geldiğime ben de pişman oldum." demesin.
Acaba insanın içini dışına çevirseler, vicdanı ile yalnız kaldığı zamanlar kurduğu hülyalar gözüne çirkin görünür mü?