...yeni bir hayat mümkün olmazdı belki, bunun
için ikimiz de fazla yaşlıyız, ama bir tür barış olabilirdi, senin bitmek bilmeyen
suçlamaların sona ermezdi, ancak bir yumuşama olabilirdi.
...Bütün hayatın boyunca çok çalıştın, her şeyi çocukların,
özellikle de benim için feda ettin, ben ise bunun sonucunda “günümü gün ederek”
yaşadım, istediğimi öğrenmek konusunda sınırsız özgürlüğe sahip oldum, açlık kaygısı,
daha doğrusu herhangi bir kaygı duymam için hiçbir nedenim olmadı; sense bunun
karşılığında bir minnettarlık beklemedin, “çocukların minnettarlığını” bilirsin, ama en
azından herhangi bir yakınlık, bir duygudaşlık işareti bekledin; oysa ben eskiden beri
senden saklanıp odama, kitaplara, çılgın arkadaşlara, aşırı fikirlere sığındım; seninle asla
açık konuşmadım...