O zaman sık sık, beni kuru bir ağacın kavuğunda, başımın üzerindeki çiçekli gökyüzüne bakmaktan başka meşgalem olmadan yaşamaya zorlasalar buna usul usul alışır yaşar giderim diye düşünüyordum
"...ona göre hiç kimse Tanrı'nın bağışlamayacağı kadar günahkar olamazmış ama bunun için insanın nedamet getirip ruhu bomboş, her şeyi kabullenmeye hazır bir çocuğa dönüşmesi gerekmiş."