Asd
@_asd
582 okur puanı
Kasım 2018 tarihinde katıldı
Bir şekilde her birimiz hayatımıza devam ediyoruz.Edebiyat
Ne kadar büyük ve ciddi bir kayıp yaşasak da, ne denli önemli bir şey elimizden alınmış olsa da ya da sadece üzerimizdeki deri aynı kalıp kendimiz tamamıyla farklı bir insana dönüşmüş olsak da, sessizce yaşamımızı sürdürüyoruz.
sessizce…
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Tek başına olmak; yağmurlu bir akşam üzeri, geniş bir nehir ağzında dikilip, suların denize dökülüşünü izleyip durmak gibi bir duygu. Nehrin bütün suyunun deniz suyuyla birleşmesini izlemek insana kendisini neden o denli yalnız hissettirir, bilmiyorum. Ama gerçekten de öyleydi.
Çok uzun bir süre düşünceler kimseyle paylaşılmayınca, sonunda tek kişilik bir açısının dışına çıkılmadığını anladım. Tamamen tek başına olmanın korkunç bir yalnızlık olduğunu düşünmeye başladım.
Canımı sıkan bir şey olduğunda bunu kimseyi açmıyordum. Düşüncelerimi kimseyle paylaşmıyor, tek başıma hareket ediyordum. Ama kendimi yalnız da hissetmiyordum. Bunun olağan bir şey olduğunu düşüyordum çünkü. Bana göre insanlar nihayetinde tek başlarına hayatta kalmak zorundaydı.
Uzaklarda bir şehir hayal ediyordum. Orada bir ev vardı, benim asıl ailem yaşıyordu o evde. Küçük, sade bir yerdi ama insanın yüreğini ferahlatıyordu. Orada herkes birbirinin duygularını anlıyor, hislerini olduğu haliyle söylüyordu. Hep orayı zihnimde resmediyor, kendimi o resme katıyordum.