Sen, beni asla asla tanımayan,bir su birikintisinin yanından geçercesine yanimda geçip giden,bir taşa basarcasına üstüme basan,hep ama hep yoluna devam eden ve beni sonsuz bir bekleyiş içerisinde bırıkan sen,
KİMSİN Kİ BENİM İÇİN???
Konuştuğumuzda bile her defasında beni istemediğinin farkındaydım. Sanki hayatında bir fazlalık gibiydim,sanki parkta aralarına alınmayan çocuk gibiydim. Yanındaydım ama parkına hiç bir zaman almadın beni. Ben ise kalbi kırık dizi yaralı bir şekilde geri döndüm o sokaklardan ama artık büyüdüm.Hemde kabuk tutan yaralarımı kanata kanata büyüdüm biliyor musun? Sevgisizliğin, ilgisizliğin,değer bilmezliğin bile artık eskisi kadar yakmıyor canımı...👋