Şimdi Büşra Sanay’ın “kardeşini doğurmak” kitabını bitirdim.Kitaptan önceki benle kitaptan sonraki ben aynı kişi değil.ensest gerçeğini tokat gibi çarptı suratıma.böyle salt kötülüğün var olması kabul edilir gibi değil.sanırım tacizci “baba”nın hakime “siz kendi ağacınızın ilk meyvesini başkasına verir misiniz?” sapkınlığını ömür boyu aşamayacağım.şimdi gidip cringe bi kitap okuyup gerçeklerden kaçmaya çalışacağım.sanırım en iyi yaptığımız şey gerçeklerden kaçmak olduğu için bu döngü kırılamayacak.okuyup öğrenip kaçacağız.gerçekten iyi bir babanın iyi bir çevrenin kızı olmak bu kitaptan sonra vicdanıma yük oldu.bir çok hemcinsim yada çocuk bu iğrençlikle yüzleşirken benim güzellikle ve özlemle andığım çocukluğum ağlıyor şuan