"Ve çocuk kıza "Sonsuza kadar beraber olacağız," dedi. Kız gülümseyip çocuğun elini ellerinin arasına aldı "Tabii ki." Hayat böyle olmalıydı işte, birlikte paylaşmalı, haykırmalı, ağlamalı ve gülmeliydi.Sonra birlikte bahçeye çıktılar. Birlikte bağrış çağrış oynadılar, kışın kar topu savaşı yaptılar, Temmuz'da güneşin altıma yatıp güneşlendiler. Çocuk artık yalnız olmadığını hissediyordu. Kız adeta onun bir parçası, ruhu, kalbi olmuştu. Onu o kadar çok seviyordu ki ondan ayrı bir dakika bile fazla uzun geliyordu. Birlikte büyüdüler; kız, çocuğa diğer insanlarla birlikte eğlenmeyi öğretti. Ona bazı şeyleri anlattı, diğer insanların ne hissettiğini anlamasını sağladı, onların neden her zaman söylemek istedikleri şeyleri söylemediklerini açıkladi. Çocuğun kendine güveni günden güne arttı. Artık yeni yerlere gitmekten çekinmiyordu, çünkü kız hep onun yanındaydı."