Çağla
@_caaglaaa
kendime yazıyorum
Birlikte olduğumuz kimseyi asla tam anlamıyla tanımadığımızı, bir insanın içindeki mevcut dinamikleri incelemenin bir ömre sığmayacağını bilerek hiçkimseyi garanti gibi görmemeyi kabul edersek arzu ve tutku kendiliğinden geri gelecektir.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
"İnsanlar genellikle depresyona girmezler. Bir zamanlar oldukları reddedilmiş küçük çocuk haline gelirler. Anksiyetesi olan bir yetişkin, korkmuş bir yetişkin değil, geçmişindeki korkmuş çocuktur."
Biz ne kadar prestijli bir okula gidersek gidelim o okul bizim oradan ne alabileceğimize ve oradan alabildiklerimizle ne yapabileceğimize bir araç olabilir sadece.
Önemli olan kimin hangi okuldan mezun olduğu değil, kişinin o eğitimle ne yaptığı, eğitimi nasıl kullanabildiği, ortaya ne koyabildiği, ne yarattığı.
Bizde iş ve okul gibi mevzularda en sık söylenen şeylerden biri "Allah utandırmasın" mesela. Bir insanın okulda başarılı olmaması neden utanılacak bir şey olsun oysa? Ya da işte? Bu düşünme biçimi bizi daha iyi öğrenci, daha iyi çalışan haline getirebilseydi sanıldığı gibi, belki bu iç be dış baskı katlanmaya değer olabilirdi.