Öğretmenin hiyerarşik olarak öğrenciden yukarıda olmasının doğal öğrenme kapasitemizi nasıl engellediğini yıllardır anlatırım. Zihinsel Özgürleşme Üzerine Beş Ders kitabında bir zekanın başla bir zekaya tabii kılındığı yerde aptallaşma olduğunu, öğretme ve öğrenme eyleminde iki adet irade iki adet zekâ olduğunu kabul edemediğimiz ölçüde aptallaşmaya neden olacağını söylüyor.
Bizde iş ve okul gibi mevzularda en sık söylenen şeylerden biri "Allah utandırmasın" mesela. Bir insanın okulda başarılı olmaması neden utanılacak bir şey olsun oysa? Ya da işte? Bu düşünme biçimi bizi daha iyi öğrenci, daha iyi çalışan haline getirebilseydi sanıldığı gibi, belki bu iç be dış baskı katlanmaya değer olabilirdi.