Reklam
Ah, aşk bile, bu kadar saf ve beyaz aşk bile kendi kendisini tüketirse hayatta ne yapmalı, yaşamak için başka neye tutunmalıydı? İnsana o heyecanları, o yükselme ateşini, o şiirselliği verebilen aşk bile kendi sonunu kendi getirirse niçin yaşamalıydı?
“İşte asıl aşk…“ Diyordu. Bu dereceye gelince ona ait olmayan en büyük şeyi bile değersiz görüyor ve ona ait olduğu için en önemsiz şey kıymet kazanıyordu
Nedir bu insanlıktaki, varlığımızın derinliğindeki tufan, bu Çamur, bu fırtına… Bu pisliğin, saflığı daima tekrar kalkmamak üzere yaralaması niçin?
İki mizaç ne kadar uyumlu görünürse görünsün böyle geceli gündüzlü beraber geçen, senelerce devam eden beraberlik hayatında birtakım anlaşmazlıklardan mustarip olmak mecburi gibi geliyordu.
Reklam