ceren bulut
@_cerenbulut
8 okur puanı
Ocak 2021 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
2 aydır bu kitabı bitirmeye çalışıyorum. büyük kısmını anlamadım. altını çizdiğim yerleri bile unuttum. nietzsche ağladığında kitabında nietzsche'nin büyük psikolojik sorunlar yaşadığı ve bir kitabı yazmak için çok zaman harcadığını okumuştum. bu kitaptan sonra anladım nietzsche'nin neden psikolojik sorunlar yaşadığını. aslında güzel bir kitap ama ben henüz bu tarz yoğun anlatımlı kitapları anlayacak seviyeye gelmedim. çok düşünülerek yazılan bir kitap olduğu için okurken de çok düşünülmeli. fazla şiirsel bir dili olmasını sevmedim. daha akıcı olabilirdi. insanı düşündüren ve sorgulatan yapısı sayesinde birçok olgunun farkına varmak ya da farklı yönüyle düşünmek açısından olumlu. bu kitabı 7 yıl sonra tekrar okumak dileğiyle...
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
kitabı bitirdiğimde normalde etkilendiysem kapağı kapatır kapatmaz düşünürdüm. ama bu kitap bitince öyle olmadı. tam anlamıyla üzerine düşüneceğim şeyler anlatmadı. güzel bir kitap hatta akıcı olayı olan bir dizi bitirmiş gibiyim. ama zaten daha önceden de benim kendi içimde oluşturduğum ideolojiler vardı kitapta. o yüzden can sıkıntımı gidermek için iyi bir kitaptı ama çok da öğretici değildi benim için. umarım diğer okuyuculara çok güzel hissettirir...
devamlı olarak kitap okumaya ilk bu kitapla başladım. iyi ki okumuşum. psikolojik anlamda kendimi geliştirmeme çok yardımcı. birçok şey öğrendim. ümitsizlik aslında bizim bildiğimizden daha kötü etki bırakıyor. çocukken ya da gençken yaşadığımız ve öneminin olmadığını düşündüğümüz şeyler aslında bilinçaltımızda ciddi bir yer ediniyor. ve biz hayatı sorgulamaya ve düşünmeye başladığımızda gün yüzüne çıkarak canımızı yakıyor. hayatım boyunca ümitsizlik hastalığına düşmemek için çabalayacağım. çünkü bu kitaptan öğrendiğim kadarıyla "ümit kötülüklerin en kötüsüdür, işkenceyi uzatır". ikinci olarak hayatımızı kendimiz seçmeliyiz. bize verilen yazgıyı kabullenmek, yaşlandığımızda özgür olamadığımız için kendi seçimimizi yaşayamadığımız için pişmanlığa sürükleyecek. "amor fati: yazgını sev". iki seçenek var. ya dünyanın sunduğu yazgıyı kabul edeceğiz ya da kendi yazgımızı kendimiz oluşturacağız. bu kitabı okuduktan sonra bilinçaltımızın nasıl çalıştığını daha iyi anladım. psikolojik tahlilleri çok iyiydi. umarım diğer okuyanlar da bir şeyler öğrenebilirler...
başta ön yargıyla yaklaştığım, neden herkes bu kadar övüyor dediğim bir kitaptı. okuduktan sonra anladım ki ne kadar haklılarmış övmekte. bu kitap basit bir aşk hikâyesi değil. üstünkörü yazılmış bir öykü hiç değil. tamamen ustaca yazılmış, okuyucuyu sürükleyen, içine çeken bir kitap. bu kitaptan da birçok şey öğrendim. hayatta bir kere yaşamayı öğrenen insan için tekrar eski monoton yaşama dönmek ne kadar da zormuş. herkesin onun hakkında bir fikri var, yargısı var hatta aşağılıyorlar sessiz kaldığı için, ama kimse bilmiyor onun ne yaşadığını. kesinlikle hayatımda raif efendi gibi birisiyle tanışıp sohbet etmek isterdim. tabii o benimle sohbet etmezdi sanırım... bu kitabın bana en büyük kattığı şey, bir insan kendisine özgürlüğü hissettiren şeyleri ne olursa olsun bırakmamalı. çünkü hayat başkalarının mutluluğunu düşünmek için çok kısa...
