By Bjørntjerne Bjørnson
Selam sana, her şeyin başında esen
Kısa ilkbaharı yaşamın!
Gün gelir her şey yeniden dirilir
Yitip giden sadece biçimdir.
Kuşaklar kuşakları izler
Hep yücelme peşinde;
Tür türü yaratır
Bitmek bilmez çağlar boyunca;
Dünyalar geçer, dünyalar gelir!
Hayatın keyfini çıkar, sen
Baharın kenarında açan çiçek;
Sonsuz şerefi överek tadına var
Şu kısa ömrünün.
Sen de yarat değerini,
Dünyaya kat;
Küçük ve ürkek,
Bir nefes çek gücün yettiğince,
Sonsuz günün havasından.
Sayfa 481
Reklam
Belki bir kez, belki bir kez daha görmek için gelmişizdir ve bu son seferdir belki. Hiç bilmem. Bildiğim tek şey var: Bu dünya çok güzel kendimizden kafamızı kaldırdığımızda.
Sayfa 20
Reklam