bluemoon
@_cngzbrcn
Reklam
Hiçbir olay karşısında büyük sevinç ya da büyük üzüntü duyulmamalıdır; bunun bir nedeni, bu olayı her an yeniden biçimlendirebilecek olan, tüm şeylerin değişebilirliğidir; bir başka nedeni de, bizim için yararlı ya da zararlı şeyler hakkındaki yargımızın yanıltıcılığıdır; bu yanıltıcılık yüzünden hemen herkes bir defa, sonradan kendisi için çok iyi olduğu ortaya çıkan bir şeyden yakınmış ya da en büyük acılarının kaynağı olacak bir şeye sevinmiştir. Buna karşı burada önerdiğimiz düşünüş biçimini Shakespeare çok güzel dile getirmiştir:
O denli çok sevinç ve üzüntü nöbeti yaşadım ki, artık bunlardan birini ilk gördüğümde hemen kendimi kaybetmiyorum bir kadın gibi
Yeter ki Sonu lyi Bitsin,
perde 3, sahne 2
Her şeyin ortasındaki ahmak olmamak için başka insanların hatalarının çetelesini tutmayın. Kötü şöhret peşinde koşmak en az kötü şöhrete sahip olmak kadar kötüdür. Nedense bazı insanlar kusur peşinde koşmayı sever. Aslında dertleri başkalarının kusurlarının altına kendilerininkini gizlemektir. Kusurları başka kusurlarla yıkamaktır, istekleri ya da en azından kusurlar konusunda yalnız olmadıklarını hissetmektir ama açıkça bellidir ki bu bir gariban tesellisidir.
"Eşen, kuyusuna düşer diye bir laf vardır. Kusurlar ya da talihsizliklerle ne kadar mesgul olunursa o kadar aptal durumuna düşer insan. Kusurlarin sicil memuru olmayın. Başkalarının hatalarının takipçisi olmak kalbi olmadan yaşamak kadar iğrençtir."
Reklam