bluemoon
@_cngzbrcn
Sonunda evde kalmış bir kız olacağım ben. Koca yerine kalemim, çocuk yerine hikayelerin ve yirmi yılda kazanılmış bir lokma şöhretim olacak, o da belki; o gün geldiğinde, tıpkı şu zavallı Johnson gibi ben de yaşlanmış ama yaşlılığın keyfine varamadan, yalnız ama yalnızlığını paylaşamayan, özgür ama özgürlüğe ihtiyacı kalmamış biri olacağım.
Reklam
Evlilik: Karşısındakinin kim olduğunu veya olabileceğini bilmeyen imi insanın, tahayyül edemedikleri ve üstünde düşünüp taşınmaktan da itinayla kaçındıkları bir geleceğe kendilerini tabi kılarak, umutla, cömertçe ve müthiş bir içtenlikle oynadığı bir kumardır.
Ben, evet. Şimdi anlıyorum. Biliyor musun, hayatta her sey gerçekleşmeli, her şey yerini bulmalı. Ve bu çok yavaş bir süreç. Kararların, hayallerin, amaçların pek bir faydası olmuyor. Bir evde mobilyaların kalıcı yerini bulmanın ne kadar zor olduğu hiç dikkatini çekti mi? Yıllar geçer, sen her şeyin dogru yerde olduğunu düşünürsün ama yine de içinde, bir terslik olduğuna dair hafif bir şüphe vardır, belki de koltuklar doğru yerde durmuyordur, belki de büfenin yerinde masanın olması gerekir. Ve sonra, on ya da yirmi yıl sonra insan kendini hiçbir zaman bütünüyle rahat hissetmediği, alanla mobilyanın bir türlü birbirine oturmadığı odaları gezerken birden hatayı görür, kendi kafasındaki taslağı ve odanın gizli düzenini görür, birkaç mobilyayı oradan oraya iter ve ona nihayet her şey yolundaymıs gibi gelir. Ve birkaç yıl boyunca gerçekten de odanın işte şimdi doğru olduğu duygusunu taşır. Daha da sonra, belki bir on yıl daha geçince, yine memnuniyetsizliğe kapılır, çũnku biz nasıl değişiyorsak, mekân duygumuz da değişir; insanın etrafinda hiçbir zaman değişmez bir düzen olmaz. Aynsı hayat için de söz konusudur; yöntemler oluşturur ve uzun süre zaman planımızın mükemmel olduğunu düşünürüz. Sabah çalışır, öğleden sonra yürüyüşe çıkar, akşam kendimizi geliştiririz. Ve bir gün gelir, gündelik akışın ancak tam ters yönde katlanlabilir ve anlamlı olduğunu fark ederiz, nasıl olup da yıllarca böyle saçma bir düzenlemeye göre yaşadığımızı anlayamayız. Böylece icimizde ve etrafımızda her sey değişir. Her şeyin bir mühleti vardır, yeni düzenin, yeni ruhsal huzurun, hatta degisim bile, günún birinde zamanaşımına uğrayacak, kendine özgü bir kanuna göre gerçekleşir. Neden? Belki günün birinde biz de zamanaşımına uğrayacağımız için. Ve bize ait olan her şey de.
