derya
@_deryabuyuk_
Büyümek, okumaktır. Kitaplara yazılanları okumak, insanlara yazılanları okumak, kainata yazılanları okumak, okumak, hep okumaktır.
Bookstagram'ım: instagram.com/uykucususamuru?...
Şu anda okuduğu kitap
Kaybolduğumuzu sandığımız yerde aslında kim olduğumuzu bulmaya başlarız.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
“Günlük yaşamın içinde çok büyük bir sır vardır. Herkesin bunda payı bulunur ve herkes onu bilir, ama pek az kimse bu konuya kafa yorar. Çoğu kişi onu olduğu gibi benimser ve ona asla şaşırmaz. Bu büyük sır zamandır.
Onu ölçmek için saatler ve takvimler yapılmıştır ama bunlar hiçbir şey ifade etmez. Herkes çok iyi bilir ki bazen bir saatlik süre insana ömür kadar gelirken, bazen de göz açıp kapayıncaya kadar geçip gider. Zamanının bu garip kısalığı ve uzunluğu, o saat içinde yaşanan olaylara bağlıdır.
Çünkü zaman yaşamın kendisidir. Ve yaşamın yeri yürektir.”
Zamanın süper güç olarak görüldüğü bu kitabın eleştirisini sizlere sunmadan önce zamanının kitaptaki tanımını, yazarın zaman için olan görüşlerinin bir kısmını kısa bir alıntıyla görün istedim. Bazen hiç umursamadığımız, verimli olmayan, içi bomboş, kendimiz için çabalamadığımız saniyeler, dakikalar, saatlerin tamamı bu ‘zaman’ dediğimiz kavramın içinde saklı. Aslında ‘zaman’ kelimesinin içinde sakladıklarını bu şekilde kısıtlandırmak olmaz. ‘Zaman’ daha fazlasıdır. Sevdiklerimiz ile anıları, bizi ders çıkaramaya iten anılar, hatta ağlamaktan gözlerimizin şiştiği anılarımız dahi ‘zaman’ kavramının içinde buluyorsunuz. O yüzden “... zaman yaşamın kendisidir.” alıntısına tüm benliğim ile katıldığımı belirtmek isterim.
Bunun devamında ise bahsetmek istediğim şey kendim ile alakalı. Momo’yu ilk okuduğumda ortaokuldaydım. İlk okuyuşum tabiri caizse benim için çok boştu. Kitapta anlayabildiğim tek şey olay örgüsüydü. Onun dışında bir çıkarımım olmamıştı. Geçtiğimiz günlerde kitap sitelerinde gezerken Momo’yu tekrar gördüm. O an içimden gelen bir istekle tekrar okumak istediğime karar verdim. Sadece okumak değil kitaplığımda da olmasını istiyordum. Bu istek ile okuduğum kitap daha önceki gibi anlamsız gelmemişti. Daha
Gözlerini kapatıyorsun.
Gözlerinin ardındaki hayaller, gördüklerinden daha mutluluk verici, hissediyorsun.
Alçaklarda bir bulut,
Biraz yıldız,
Tenini ısıtan güneş,
Başına düşen yağmur.
Elini uzatsan dokunacakmışsın gibi hissediyorsun ama hayallere dokunulmaz biliyorsun.
Kelimelerin gücünü bilen bir adamdım ben. Onlarla boğuşurken ne kadar kuvvetli olduklarını tekrar tekrar tecrübe etmiş biriydim. Fakat on üç harfin yan yana gelip beni böyle nefessiz bırakabileceği, kalp atışlarımı durma noktasına getirebileceği aklıma dahi gelmezdi.
İnsanlar üzgünken bazı yiyeceklerle bu üzgünlüğü taçlandırmak ister.