Çok yakın bir zamana kadar herne kadar aksini düşünsem de tam şuan biliyordum ki kaybolmuş, bir daha bulunamamış ve silinip gitmiş biri olarak ölmek istemiyordum. Yerim insanların ayaklarının altı değildi.
Ben unutulacak bir ruh değildim.
Sonra başımı eğip mumun ve el fenerinin ışığında yerdeki kırık aynaya baktım, aynanın kırık parçalarında kendimi gördüm. O an bir farkındalık yaşadım. Kalbime ayna tutsaydım göreceğim yansıma bu olurdu, paramparça bir ben.