Aşk da sevgi de acıdan başka bir şey getirmiyordu insana. Acıya tıka basa doyan kalbimin bir kere daha hırpalanmaya takati yoktu artık. Söz geçirmem gereken kalbimse ona da söz geçirirdim ama kimseyi bu hâliyle bile yeterince zor olan hayatıma yük etmek istemiyordum.
Çocukluk hayal kurmak demekti, hayaller de insana hep bir umut getirirdi. Zaman bana hiç acımadan büyümeyi öğretti, sonra da hayallerimi umutlarıma katıp aldı götürdü yüreğimden.
Korktuğum, kaçtığım, saklandığım her şeyin eşiğindeydim. Yaşanacak onca şeyi bilseydim değiştirmeye gücüm yetmezdi. Değiştirmek istemezdim de... Çünkü ben bu zamana kadar yalnız hayatta kalmayı biliyordum. Yaşamanın ne demek olduğunu ise onunla öğrenecektim.
Aşkın ta kendisiyle...