"Beni bir gün unutacaksan, bir gün bırakıp gideceksen, boşuna yorma derdi; boş yere mağaramdan çıkarma beni. Alışkanlıklarımı özellikle yalnızlığa alışkanlığımı kaybettirme boşuna. Tedirgin etme beni. Bu sefer geride bir şey bırakmadım. Tasımı tarağımı topladım geldim. Neyim var neyim yoksa ortaya döktüm. Beni bırakırsan sudan çıkmış balığa dönerim. Bir kere çavuş olduktan sonra bir daha amelelik yapamayan zavallı köylüye dönerim. Beni uyandır."
"Eskiden içim dışım birdi. Sadece yüzüme bakarak her şeyi anlayabilirdiniz. Şimdi ise, kraliçe sağ olsun, rol yapmayı, bir gülümsemeyle en uygunsuz niyetleri bile gizlemeyi öğrendim. Kendi içimde sıkıştım, kendi güçsüzlüğümün kurbanı oldum. Artik hiçbir şey anlam ifade etmediği için ölüyormuş gibi hissettim, çaresizlik beni daha metanetli ve katı biri yaptı."