Kör biri için gökkuşağının renkleri ve sağır biri için kuş sesleri nasıl boşunaysa, yürekle algılanmayan zaman da öyle boşa gider, kaybolur.
Ama ne yazık ki düzgün atmasını bildiği halde kör ve sağır olan nice yürekler vardır.
Kitabı bitirdiğim zaman şu cümle geldi aklıma. "Hakikatin de, insanların da iki yüzü vardır."
Okudukça şaşırdım. Kendimden bir şeyler buldum. Kendimi karakterlerin yerine koydum. O çaresizliği, yorgunluğu, pişmanlığı, acıyı hissetim. Daha fazla spoiler vermeden okumanızı tavsiye ederim. Zaten Reşat Nuri'nin kitapları akıcı bir dilde, okurken sanki o anları siz yaşıyormuşcasına akıp gidiyor. Benim merak ettim bir romandı. Sevdim, öneririm.