Kimseye bir şey söyleyemem, işin kötü tarafı. Hayat devam ediyor diyecekler, aldırma diyecekler geçer deyip geçiştirecekler. Hayatın devam ettiğini sürekli hatırlatıp durmaları ne ilginç insanların. Sanki kendilerini de inandırmaya çalışıyorlar. Her acı çekene hayatın devam ettiğini hatırlatmalarından nefret ediyorum.
Hastane bahçesinde hayatımda ilk kez babam için ağladım. Burnumun direkleri sızlayana kadar ağladım. Hastane bahçesinin telaşlı koşuşturmalarında gizledim ağlamalarımı. O akşam babam için ağladım. Sadece babam için.
O günden sonra, bir daha babamın sesini duyamadım. Eger bilseydim, o gece saatlerce konuşurdum babamla. Doyasıya konuşurdum. Bir göç çocuğuydu babam.