Neden hep böyle oluyor?"
diye,.... soramadan edemedim kendime.
Her şeyden kaçacakmış gibi duran tavrım ile
her şeyin ne kadar da döngü içinde dolaştığının farkındaydım.
Aniden soğuyupta, görmezden gelişim;
kendimden getirdiğim bir şey değildi
Ne geldiyse, ağır yüküyle;
yolda kalmış tavrıyla geldi bana
Bir kez net olsam,
bin kez belirsizlik ile geldiler. Taşıyamadım, eğdim kendimi.
Kaç gece düşününce, aslında yok olmanın kötü olmadığını
gördüm. Bir sabah,
herkesten, her şeyden uzaklaşma isteğini,
günün öğle vakitleriyle aştım.
Yine de gecelerin hüzünlü saatlerinden kaçamadım
Ya acı verecek olanla devem edecektim ya da tamamıyla acıya bürünecektim.
İzledim ve bir süre böyle devam ettim.
Lakin değiştirdiğim iki cümleden öteye geçmedi.
Geçemedi zihnimden...
Karanlıklar içinde yetiştirdiğim, yine beni bulmaktan vazgeçmedi..
Durdum...
O yorgun saatlerin anlamını,
yetişmeyecek olanla karşıladım.
Biraz daha ve biraz daha dayanma gücünü
hiç olmayacak günlerden aldım..
Hamit Demir