Türk Kızı Diyor Ki:
Ben bir Türk kızıyım; yüreğim sızlar,
Bağrımda yurdumun yarası kanar…
Gözümün önünde bir kalın duman
İçinde bir levha: Ateş, ölüm, kan…
Gözleri kararmış bir sürü haydut,
Kudurur, saldırır, öldürür, ezer,
Ma'sûm kanlarının içinde yüzer;
Hepsinin üstünde bir kanlı bulut…
Boğulur kadınlar, yakılır kızlar;
Camiler, kal’alar, şehirler yanar…
Topların ağızı ateşler saçar,
Kahramanlar ölür, alçaklar kaçar…
Tütmez ocaklarda garip kumrular,
Başlara yıkılmış çatılar, damlar,
Yollara dökülmüş şaşkın adamlar,
Çıplak kucaklarda cansız yavrular,
Ağarmış sakallar, bükülmüş beller,
Bulanmış bakışlar, titreyen eller…
Hepsinin kırılmış kanadı, kolu;
Hepsinin baktığı: İstanbul yolu…
Çökmüş her tarafa bozgununu yası,
Toprağın mahsulü: İnsan kafası!
Canlanır kımıldar, kesilmiş başlar,
Etsiz dudakları daima inler…
Kulaklarım bütün onları dinler;
Akar gözlerimden kanayan yaşlar;
Bağırmak isterim, kısılır sesim…
Ey ana vatanım, ey mübarek yurt,
Senin hayaletin bu kanlı resim,