A
@_harese_
Sanat ilaçtır
NADİR KOPYALAR.
Patricio, yani kitabın yazarı, bir sahaf dükkânına sahip; hayal dünyası oldukça geniş ve bilgi birikimi güçlü bir beyfendi.
Kitap, Patricio’nun dükkânına gelen, farklı özelliklere sahip ve toplumun çeşitli kesimlerini temsil eden insanların ziyaretlerini yazarın gözünden anlatıyor.
Bu kitapta en sevdiğim şey, anlatılan hikâyelerle birlikte çok değerli ve bazıları pek bilinmeyen eserleri öğrenmek oldu.
Kitap bittiğinde, yazarın okura tavsiye ettiği eserlerden oluşan bir derleme yer alıyor; özellikle kitap okumaya yeni başlayanlar için inanılmaz kıymetli bilgiler, tavsiyeler içeriyor.
Ve mutlaka herkeste bulunması gerektiğini düşündüğüm bir kitap; çünkü Patricio’nun tecrübeleri sanki tüm sahafların ortak diliymiş gibi hissettiriyor. Dış görünüşün ve yansıttığın kişiliğin içindeki sanat sevgisine engel midir? Asla. Sahaf dükkânına girenlerin görüntüsü, merak ettikleri,yaşantıları eserlerle uyuşmasa da; ya da dış görünüşün bilgi birikimini ele vermemesi durumu, bana önyargının ne kadar kötü bir şey olduğunu bir kez daha gösterdi.
A
Ne tesadüf aynı kitabı okuyoruz ne güzel bir inceleme yazmışsınız kaleminize sağlık🌻🙏🏻
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Son zamanlarda okuduğum ve en çok etkilendiğim kitap oldu. Hikayesinin sürükleyiciliğinin yanı sıra verdiği mesaj her sayfa çevirişinizde sizi etkileyebiliyor bu kitap ciddi anlamda ders çıkarılabilecek bir kitap. Uzun zamandır ülke gündemi ve yaşanan tüm olumsuzluklara karşı apolitik olmayı doğru bulduğum bir dönemdeydim ve kitapta gördüğüm ise ses çıkardığın zaman bir güç oluşturabildiğin zaman sesinin duyulmadığını düşünme asla apolitik olma ve baskıya köleliğe sürükleyen tüm tutumlara ses çıkar. İnsanların kendilerini tüm canlılardan üstün sanma durumu bir kez daha beni insanlığımdan utandırdı.
A
Kesinlikle katılmakla birlikte bu ülke ya da herhangi bir ülkede tarafsızlığın asla bir taraf olmadığını ve yalnızca kötülüklere sürüklediğini düşünüyorum işte tam bu yüzden güçlü de olsak zayıf da olsak ses çıkarmak gerektiğine sonsuz inanıyorum 🌺
Yaşanmış Bir Çaresizlikten Geriye KalanlarDeprem
Deprem anında Malatya'da yaşadığımız şeyler burda kalsın bir gün lazım olacak.. Yaşanmış bir çaresizlikti ne yazık ki. Bizzat kendim yaşadım aşağıda yazılanları. Deprem sırasında Malatya'da bulunduğumuz kyk'da uyuyorduk. Bir anda oluşan sarsıntı yüzünden uyandık odada iki kişiydik. Şu sıralar hep artçı sarsıntılar olduğu için çok korkmamıştım şimdi geçer diye dışarı çıkmadım yere çöküp başımı korumaya çalıştım. Bitecek zannediyordum ve bitmiyordu. Bi anda yere kitaplarım dolabımdaki eşyalar döküldü ve deprem daha çok şiddetlenmeye başladı. Kitaplarımı o şekilde görmek çok zoruma gitti. Hepsini orda bıraktık. Kitap fuarında çalışmıştım ve ordan kazandığım tüm parayı hep bölümümle ilgili kitaplara yatırmıştım. Hâlâ oturmaya devam ediyordum hep geçer mantığı ile geçmedi. Geçtikten sonra yan odamda kalan arkadaşımın yanına koşmak istedim odanın kapısını açtığımda koridor toz duman içindeydi toza alerjim olduğu için o an kapıyı kapatıp odaya geri girdim o an ne yaptığımi anladım aklım başıma geldi o sırada diğer oda arkadaşım çoktan dışarı çıkmayı başarmıştı. Ben de yan odamda kalan arkadaşımın yanına gittim şoka girmişti ve üst ranzadaydı zar zor onu aşağı indirip montunu giymesini sağladım sonra kendim de odaya girip monntumu giydim botumu giydim ve şoka giren arkadaşımı alıp dışarı çıktım o sırada herkes dışarı çıkmıştı ve kızlar çok kötü durumdaydı çoğu çıplak ayakla buz gibi havada karın üstündeydi. Onlara yardımcı olmaya çalıştım lakin hiçbirine elim uzanamıyordu çoğunun ailesi enkaz altinda kalmıştı ya da ulaşamıyorlardı. O geceyi dışarda geçirdik ve güvenli bir yere gidip ısıttık kendimizi. Ayaklarımız coraplarimiz hep su içindeydi botumuza kar girmişti donmaktan ölecektik artık. Ertesi gün camiye gittik yeni binadır bize zarar gelmez diye o sırada ikinci büyük
Birkül isimli okura yanıt verildi
A
Evet ben yazdım. Sağ olun.
Yaşanmış Bir Çaresizlikten Geriye KalanlarDeprem
Deprem anında Malatya'da yaşadığımız şeyler burda kalsın bir gün lazım olacak.. Yaşanmış bir çaresizlikti ne yazık ki. Bizzat kendim yaşadım aşağıda yazılanları. Deprem sırasında Malatya'da bulunduğumuz kyk'da uyuyorduk. Bir anda oluşan sarsıntı yüzünden uyandık odada iki kişiydik. Şu sıralar hep artçı sarsıntılar olduğu için çok korkmamıştım şimdi geçer diye dışarı çıkmadım yere çöküp başımı korumaya çalıştım. Bitecek zannediyordum ve bitmiyordu. Bi anda yere kitaplarım dolabımdaki eşyalar döküldü ve deprem daha çok şiddetlenmeye başladı. Kitaplarımı o şekilde görmek çok zoruma gitti. Hepsini orda bıraktık. Kitap fuarında çalışmıştım ve ordan kazandığım tüm parayı hep bölümümle ilgili kitaplara yatırmıştım. Hâlâ oturmaya devam ediyordum hep geçer mantığı ile geçmedi. Geçtikten sonra yan odamda kalan arkadaşımın yanına koşmak istedim odanın kapısını açtığımda koridor toz duman içindeydi toza alerjim olduğu için o an kapıyı kapatıp odaya geri girdim o an ne yaptığımi anladım aklım başıma geldi o sırada diğer oda arkadaşım çoktan dışarı çıkmayı başarmıştı. Ben de yan odamda kalan arkadaşımın yanına gittim şoka girmişti ve üst ranzadaydı zar zor onu aşağı indirip montunu giymesini sağladım sonra kendim de odaya girip monntumu giydim botumu giydim ve şoka giren arkadaşımı alıp dışarı çıktım o sırada herkes dışarı çıkmıştı ve kızlar çok kötü durumdaydı çoğu çıplak ayakla buz gibi havada karın üstündeydi. Onlara yardımcı olmaya çalıştım lakin hiçbirine elim uzanamıyordu çoğunun ailesi enkaz altinda kalmıştı ya da ulaşamıyorlardı. O geceyi dışarda geçirdik ve güvenli bir yere gidip ısıttık kendimizi. Ayaklarımız coraplarimiz hep su içindeydi botumuza kar girmişti donmaktan ölecektik artık. Ertesi gün camiye gittik yeni binadır bize zarar gelmez diye o sırada ikinci büyük
Birkül isimli okura yanıt verildi
A
Evet yaşadım ne yazık ki