Babası, anladığını belirtir biçimde başını salladı. Bir süre sessizce oturdular. Yıllardır aralarında yaşanan sessizlikten farklıydı bu seferki. Çift taraflı paylaşılan, tek bir sessizlikti.
Reklam
Sevmeyi bilmeyen bir adam, baba olabilir mi?"
"Olamaz," dedi Necip.
"Olamaz," diye onayladı onu babası.
"Sen nasıl girdin bu işlere Necip?" dedi Peyami Bey. Güzel soru sormuştu.
"Nasıl girmeyeyim baba? Elde yok avuçta yok. Köpek gibi yaşıyorum. Ana yok, baba yok..." Son kısmını aslında içinden söylemek istemişti.
İnsan verdiği kararlardan ne kadar memnun olursa olsun, kaygıları onu daha iyisine, daha fazlasına ulaştırmayı hedefliyordu.
Kuyuya konuşmak gibi bir şeydi babasıyla konuşmak. En azından kendi sesinin yansımasını duyar, olaylara başka bir açıdan yaklaşmayı denerdi.
Reklam