Makine insanı bozuyor diye düşünüyorsak, nedeni, belki de, uğradığımız o hızlı değişikliklerin etkilerini düşünebilmek için şöyle gerileyip onlara bir uzaklık ötesinden bakamayışımızdadır.
İnsan olmak demek, aslında, sorumlu olmak demektir. İnsan olmak, suçu kabahati başkasınınmış gibi görünen bir yoksulluk karşısında utanç duymaktır. Arkadaşların kazandığı başarıdan kıvanç duymaktır. Kendi payına düşen taşı yerine yerleştirirken, dünyanın kurulmasına yardımda bulunduğunun farkına varmaktır.
Yalnız para pul için çalışırken, kendi elimizle kendi zindanımızı kuruyoruz. Yaşamaya değer hiçbir şey sağlamayan o değersiz paramızla kendi kabuğumuza çekiliyoruz.
İçimizde hangimiz, bu güçsüz umutların gitgide azalışını, sessizliğini, tehlikeli bir hastalık gibi dakikadan dakikaya ağırlaştığını duymamışızdır? Önce umutlara kapılmışızdır. Sonra saat ilerlemiş, vakit geç olmuştur