Oysa özsevgi yaşamın tadı tuzu! Nereye gitti o? Ya ben bu yaşamı anlamadım, ya o hiçbir şeye yaramıyor, ama daha iyisini de tanımadım, görmedim, kimse göstermedi daha iyisini. Bir kuyrukluyıldız gibi geldim geçtim, parıl parıl, hızla ve bütün bunları unutup tükendim...
Her şeyden çok hayal gücünden korkuyordu, o ikiyüzlü yoldaştan, bir yüzü dost görünürken diğer yüzü düşman olan hayal gücünden, ona en az inandığın anda dost olan, tatlı fısıltısına kandığın zaman düşmanlık güden o yoldaştan.
Çalışıp çabalama yaşamı denen şeyi duymamışlardı, göğüslerinde bezdirici kaygılar taşıyan insanları, yeryüzünde oradan oraya koşuşturan ya da ebedi, sonu gelmez bir çalışmayla ömür geçiren insanları duymamışlardı.