Çünkü yüzünü gördüğüm sürece,
Gündüzdür benim için gece,
Gecenin karanlığında değilim öyleyse;
Bu koru da dünyalardan yoksun değil,
Benim gözümde çünkü o dünyaların hepsi sensin.
Dünyalar burada bana bakarken
Kim diyebilir yalnızım diye?
Doğadaki bu dengesizlikle mevsimler yer değiştirdi.
Ak saçlı kırağı kırmızı gülün körpe kucağına düşüyor;
Yaşlı kış babanın buruşuk, buzlu tepesinde
Sanki alay edermiş gibi,
Nefis kokulu yaz goncalarından bir taç duruyor.
İlkbahar, yaz, üretken sonbahar, öfkeli kış
Birbirlerinin kıyafetlerini kuşanıyorlar...