Kadriye
@_kdry
Bir gün bir yerlerde bu manzarayı göreceğimi hissettim. Déjà vu'nun tersi bir duygu, etrafımdakileri daha önce de gördüğüme değil, ilerde göreceğime dair bir önsezi.
"...Etraftaki gördüğümüz her şey kaybolacak ama belli duygular sonsuza dek içimizde kalır."
"Fakat Hacime, sen de bilirsin ki bazı duygular bizimle kaldıkları için acı verirler. Sence de öyle değil mi?"
"Neden bana öyle bakıyorsun?" diye sorardı.
"Çünkü çok tatlısın" diye cevaplardım.
"Bunu söyleyen ilk kişisin."
"Bunu bilen tek kişiyim" derdim ona. "Ve inan bana, biliyorum."
Belki de mizacımın tamamlayıcısı olan hatalarım varlığımın kaçınılmaz birer parçasıydı. Sonunda dibe vurabilirdim ve bunun farkındaydım.
İnsan, sadece var olarak diğer bir insanda dönüşü olmayan yaralar açabiliyordu.