Reklam
Ölümün ömrü yok,ölümün yüreği yok
Ölüm çocuk büyütmeyi bilmez
Ölümün evi yok,ekmegi yok,sevgisi yok...
Bana verdiğin mutluluğu
Paylaşacak kimsem yok
Sevincimi içimde
Ve yalnız taşıyorum.
(Biliyorsun ya
Susarak yaşamak zorundayım seni)
Bu yüzden gecelere ve sözcüklere
Bölüyorum ağırlığını
Yüzünü gözbebeklerime çiziyorum
Kırık kalemleriyle kirpiklerimin
Baktığın her yerde seni göreyim
Ve eksilmesin diye imgen
Uykularımda bile
Ömrümün evinden
Sır vermez derininden kalbimin.
Kimselerin vakit ayırmadığı biriyim
Biliyorum.
Sıradan bir alışkanlık,kötüleşmiş
Biliyorum
(Bir sigaranın tutuluşu örneğin
İçilişi ve sonra atılışı)
Öfkem biraz da bu benim
Ya siz biliyor musunuz?
Saygısızsam,saldırgansam,acımasız
İlgisizlik besliyor kötü yanlarımı
Ya siz biliyor musunuz?
....
Gizemli bir suskunluğun
Dargın diliyim.
Kan gülleri büyütürüm
Sabır saksılarında.
Ben hep kendini yiyen
Bir garip deliyim.
Reklam