İnsan ağır örtüleri kaldırıp altındakine bakma cesareti bulduğunda, bir tek kendini bu kadar yakından görebiliyor. Sonra günün birinde aniden şunu fark ediyor. Aaa, hayatım boyunca tiksindiğim insan benmişim!
Acıklı konfor alanımı terk etmeyi, dışarıda, daha hafif bir atmosferin kucağında nefes almayı beceremedim. Ne garip, biraz kendini deşmeye kalksa, insan, sonunda olduğunu sandığı kişinin tam tersi çıkıyor. Sokakta görse yüzünü buruşturup asla böyle biri olmak istemezdim dediği kimse, işte o çıkıyor insan.
bu kitabı ilk okuduğumda üstüne bu kadar düşünmemiştim açıkçası ama şimdi tekrar okumak durumunda kaldım ve gerçekten soruyorum insan ne ile yaşar? insanı yaşatan tek şey sevgidir. katkısız sonsuz sevgi... başka bir kalpte kendi kalbinin benzerini bulmak insanın asla kapanmaz dediği yaraları sarar,iyileştirir...sizi sevgisiyle sarıp sarmalayan insanları bırakmayın onlar zaten sizi bırakmazlar.