Kurban Kilisesi'nin söylemini tutkuyla, inançla nakletmeye başlıyor: "Bu dünyadaki tüm kötülüklerin sebebi insandır. Bizler kendi kendimizin virüsüyüz." ... "Biz haşeratın en kötüsüyüz, gezegenimizi mahvediyor, türdeşlerimizin açlıktan ölmesine sebep oluyoruz."
"Görünüşteki dinginliğin, dünyevi asudeliğin, ten dediğim şeyin ne zaman parçalanacağını, ağız dediğim şeyin kendisini çevreleyen eti ne zaman yitireceğini, göz dediklerimin bir bıçağın kara sessizliğine ne zaman rastlayacağını bilmemenin küçük ve ışıltılı mutluluğunun maskesi,"
Manzanillo mutlak bir nefretle bakıyor ona. O saygı duyuyor Manzanillo'nun bu tutumuna. Artık bu şekilde bakmaz, nefret onu artık beslemez olduğunda endişelenmeye başlayacak asıl. Çünkü nefret devam etme gücü verir insana, kırılgan yapıyı ayakta tutar, boşluğun her yeri işgal etmemesi için iplikleri birbirine bağlar.
Oysa içten içe biliyor onu hayatta tutan tek şeyin acı olduğunu. Keder de olmazsa hiçbir şeyi kalmayacak geriye.
Dünyayı fethetmek istiyor ama daha yürümeyi bile bilmiyorlar.