Umudu korku izler.Bu iki duygunun da birbirini izlemesine şaşma.İkisinin de ruhu kararsızdır,ikisi de geleceğin bekleyişi için endişelidir.İkisinin de en büyük nedeni,bugüne uymamamızdan,düşüncelerimizi hep ileriye atmamızdan ileri gelir.Bu yüzden insan türünün en büyük nimeti olan ileriyi görme niteliği bir kötülüğe dönüşmüştür.Vahşi hayvanlar gördükleri tehlikelerden kaçarlar.Kaçıp kurtuldukları zaman da güven duygusu içindedirler artık,oysa bize hem gelecek hem geçmiş işkence eder.Bellek korkunun işkencesini geri getirir,öngörme onun önüne geçer.Hiçkimse sade o günün sorunları yüzünden mutsuz değildir ki.
-Seneca