Nargilə
@_millor
23 okur puanı
Aralık 2024 tarihinde katıldı
Yıllar önce birisi bana demişti ki... Silahını yanında taşı ama öleceğini anladığın ana kadar onu asla ortaya çıkarma. Eğer insanlara güçlü olduğunu gösterirsen, sana zayıf yanlarını asla göstermezler. Bu yüzden kendine yalandan zayıflıklar yaratmalısın ki sana inansınlar, yaralarını göstersinler ve yanında küçülsünler. Böylece onları ezebilirsin. Kan dökmediğin sürece kimse senden şüphelenmez. Gidenler gider ve kalanların gözlerinde iyilik meleği olmaya devam edersin.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Seneler içinde o kadar yenilmez ve o kadar duygusuz bir görüntü çizmeyi başarmıştı ki dışarıya, herkes onun her şeyi kaldırabileceğini düşünüyordu artık.
Bir anlığına... Hayır, yirmi beş seneliğine o da buna inanmıştı.
Her şeyi kaldırabileceğine.
Ama hayat sizi hep şaşırtırdı...
Kafamın içinde nasıl bir diyar kurarsam kurayım, eminim ki hepsi içinde bulunduğum dünyadan ve mecbur bırakıldığım hayattan daha iyi olacaktı.
Gözlerimi kapatırsam, hayatıma pençelerini geçirmiş kötülükten kendimi koruyamam, onu yok sayamam, hiçliğin içine atamam. Sadece kendimi kandırabilirim. Kafamın içinde delilikler yaratıp onların içine saklana bilirim. Bunu hep yaptım, hep kaçtım, kendimi gerçeklikten soyutladım, belki bu şekilde hayatta kaldım.
Ama şimdi kendi seçimlerimin yarattığı büyük bir hatanın içinde takılıp kalmıştım, elimde olan ne varsa benden çaldıklarında yarattığım tüm diyarlardan sakındım, saklandığım deliklerden çıktım, gözlerimi açtım, etrafıma baktım ve her şeyin farkına vardım.
Sen şeytanı göremiyorsun diye, şeytanın da seni göremediğini sanıyorsun. Düştüğün en büyük hata bu. Çünki şeytan daima seni izliyor...
Hayatım boyunca aynalardan nefret ettim. Çünki yansımamı, kırık bir geçmiş uğruna feda ettim. Şimdi senelerdir uzak durduğum, seneler önce kendimi kaybettiğim kirli ve kırık bir aynanın karşısındaydım sanki ancak bu sefer, yansımamı bir daha hiç bulamayacak kadar karanlıktaydım...
Her şey berbat olmadan önce bu ev ölüm değil de bir aile gibi kokuyordu. O günler çok uzak geliyordu, yirmi sene geçmişti belki de üzerinden. Yorgun bir nefes verdi... 26 sene değil de 26 ayrı hayat yaşamış gibi hissediyordu...