Mert Buğra Maradit
@_mitra
Düzce
24 Ağustos
12 okur puanı
Ocak 2020 tarihinde katıldı
Sevmeyi bilmiyorsan şayet, neye yarar güneşin doğması ve batması?
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Bu salondan çık, bu saraydan ayrıl, arkana hiç dönüp bakma, kimseyle vedalaşma, eşyanı bile toplama, gel, bana elini ver, evimize dönelim, sen şiirlerini yaz, ben yıldızlarımı gözlemleyim. Her akşam çırılçıplak gir koynuma, mis kokulu şarapların eşliğinde söyleyelim şarkımızı, dünya dursun bizim için, görmeden, duymadan geçelim içinden, ne kanı, ne çamuru bulaşsın ayaklarımıza.
Zamanın iki yüzü var, dedi kendi kendine Hayyam, iki boyutu; uzunluğunu güneşin seyri belirliyor, kalınlığını ise tutkular.
—- spoiler içerir —-
Kitabın vermeye çalıştığından çok bana hissettirdiklerinden bahsetmek istiyorum. Hikaye Julien karakteri etrafında dönüyor ve kişiliğini kendime çok benzettiğim için ayrı bir özdeşleştim bu karakterle. Sevgi, aşk ve gururun nasıl içiçe geçebildiğini şahane anlatmış, okurken kendi hayatımda ne çok kendimi gurura kaptırıp seçimler yaptığımı sorguladım. Çok detaya girmeden beni en çok etkileyen, kitabın sonunda Julien infaz edildikten sonra gömüleceği yere taşınırken, Mathilde’nin sevdiği bu adamın başını dizleri üzerinde taşıması oldu. Sanki o an hiç bir şeyin önemi kalmadı ve saf sevginin ortaya çıktığı bir andı. Okuduktan sonra hep böyle bir sevgi arzuladığımı farkettim. Yaşarken gururun arkasına gizlenmiş olsa da hepimiz bu saf sevgiye açız bence, aç olduğumuz kadar da bu sevgiye sahibiz aslında. Garip olan ne kimse bunu birbirine gösterebiliyor ne de gösterene kıymet veriliyor. Ne zaman acaba saf sevginin değerini anlayabileceğiz..
