Muallimerve
@_muallimerve_
Kitapların dünyasında adım adım yol almak, kaybolmanın en güzel hali...
”Tanabay, dağlara ve gökyüzüne bakarken, insanların hepsinin birden talihli, mutlu olamayacağını düşündü. Herkesin kaderi aynıydı. Karşısında ulu dağlar vardı: bir yanı pırıl pırıl, aydınlık, bir yanı gölgeli. Aydınlık ve gölge nasıl yan yana ise, insanın kaderi de öyle, mutluluk ve acıyı beraber getiriyordu: bir yanda kıvanç, bir yanda kaygı. Hayat dediğin böyleydi işte…”
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
“Tende beden, bedende can taşıdıkça, bu dünyada yaşadıkça, hayat yolunun önündeki engelleri aşmaya, kaldırmaya çalışacaksın, arkadan omuz vereceksin. Ne var ki, her omuz vuruşta, hayat arabasının tekerleği omuzunu bıçak gibi yaralıyor, yara üstüne yara, derken omuzu nasır tutuyor. Eğer yaptığın işi seviyor, meyvasını da alıyorsan, nasırların hiç önemi yok. Şikayet etmezsin, memnun olursun.”
”Evde her şey daha basit ama aynı zamanda daha gizemli, daha anlam yüklüdür; çünkü en muhteşem ülke bile tanıdık odalarda saklı deneyimi sunamaz. Bu deneyim, çocukluğumuzdur.”
“ insan bir süre yalnızlığı ceza gibi algılıyor; yetişkinler yan odada sohbet edip eğlenirken karanlık odada tek başına bırakılan bir çocuk gibi. Fakat günün birinde sen de yetişkin oluyorsun ve yalnızlığın, hakiki, bilinçli tek başınalığın bir ceza, yaralı, hastalıklı bir kendini çekme, bir münzevilik değil, tek onurlu durum olduğunu fark ediyorsun. İşte o zaman artık yalnızlığa katlanmak da o kadar zor olmuyor. Daha temiz havada yaşamak gibi bir şey.”
“O gün küçük bir devlet dünya haritasından silinmişti. O yabancı ülkedeki insanların bir sabah, hayatlarının, yaşam biçimlerinin, inandıkları ve üstüne yemin ettikleri her şeyin bir günde yok olduğunu, artık geçerli olmadığını ve şimdi bambaşka bir şeyin başladığını öğrendiklerinde neler hissettiklerini hayal etmeye çalıştım; başlayan belki daha iyi belki daha kötü bir şeydi ama ne olursa olsun o kadar gerçek ve nihai bir şekilde başkaydı ki, sanki ülkeleri, vatanları denize gömülmüştü de bundan sonra farklı yaşam koşullarında, suyun altında var olmak zorunda kalacaklardı. Bunları düşünüyordum. Bir yandan da benim ne istediğimi. Tanrı’dan nasıl bir emir, nasıl bir mesaj almıştım? Kalbimde süren kargaşanın anlamı neydi? Benim kederim, kırgınlığım, acım, sabah uyandıklarında hayatlarındaki en değerli şeyi, vatanlarını, o doğal, sıcak yakınlığı, bildik ev düzenini kaybettiklerini öğrenen milyonlarca insanın sefaletinin yanında neydi ki?”