Nisa
@_nisapayas_
öyle hisler ki, yaşanması gerek.
Şu anda okuduğu kitap
Bu kitabı 2025 sonunda aldım ve 2026'da okuyacağım ilk kitap bu olsun dedim. İlk kitap bu oldu ve hayatımı da değiştirecek bir kitap olduğuna şüphem yok. İçinde o kadar gerçek hikayeler var ki insan duygulanıyor ve hayatına bakıyor. Ben ne yapıyorum diye...
Ben ne yapıyorum da hayatımda bu kadar şeyden şikayet edip hayatımı hiçe sayıyorum. Kitabın sonunda kendime söz verdim. Şikayet etmeyi bırakıp hayatımı yaşamaya bakacağım diye...
Gerçekten ama gerçekten hayatımı sonuna kadar yaşayacağım ve şikayet etmeyi bırakacağım (UMARIM).
Kendinize bir iyilik yapın ya da şans verin ve bu kitabı okuyun. Veyahut Ahmet Şerif İzgören'in herhangi bir kitabını. Her kitabının bizlere yok gösterdiğinden şüphem yok. Avucunuzdaki o kelebek, sizin hayatınız, unutmayın. Teşekkür ederim. #ahmetşerifizgören #avucunuzdakikelebek
Bir Ahmet Ümit fanı olarak söyleyebilirim ki "Başkomiser Nevzat" romanları favori romanlarım(Hepsi). Çok çok çok seviyorum ve bir an önce canlı kanlı görmek istiyorum yazarımı... Kitaba gelecek olursak da daha ne bekliyorsunuz diyorum ve alıp okumaya başlayın diyorum! Her kitabında tam tahmin ettim diyorum ki katili, yok asla tahminim çıkmıyor. Ama sonralara doğu az çok çözmüştüm olayı. Bu sefer karısının ve kızının katilini bulduğu bir roman. Ve artık rahat nefes alabilirim bunu öğrendiğime göre... Daha fazla Başkomiser Nevzat istiyorum işte!.. 
Ahmet Ümit
Ahmet Ümit
Son 200 sayfa falan kala nasıl yani diyerek okudum ve her bölümde ağzım açık kaldı. Siz kimsiniz ve bu kurguları nasıl buluyorsunuz?? Ve heeey 2.kitap ne zaman? Beynimin yanmasını durdurmak için ne yapmam gerekiyor? Lütfen, lütfen, lütfen bir şans verin. Farklı bir fantastik arıyorsanız tam sizlik. (benlik..)
Para verip de aldığım bir kitap değildi. Ve biraz da ince olduğundan hemen biter diye aldım elime birkaç saate bitirdim. Feride Çiçekoğlu'nu ilk defa duyuyorum ne yalan söyleyeyim...
Bu romanında ise Barış adında bir çocuğun, cezaevinde, ablası İnci'ye yazdığı ama bir iki mektubu hariç diğer mektuplarının hep demir kapılarda kaldığı mektuplarını okuyoruz. Gerçekten vicdana, yüreğe dokunan bir kitap.
Sunusunda ise şöyle yazıyor:
–Barış'ı tanıdığım yerde ne çiçekler vardı, "ne de başı bulutlarda Bir çınar." O gevrek sesiyle simitçi bile giremezdi oraya. Taş avluya yalnızca kuşlar konardı bazen.
Kuş kanadına binip çayırlara gitmeyi öğretti Barış bana. Düşle gerçek, onun o yarım sözcüklerinde öylesine iç içe geçerdi ki, dünyanın çirkinlikleri bir bulut gibi kayıp giderdi yarım göğümüzden. Taş avluda düşsel uçurtmaları uçurmayı işte öylece öğrendim Barış'tan. Adını ne Barış yılını düşünerek koymuşlar, ne de savaşlar çıkmasın diye. Babasının sevdiği bir müzikçinin adıymış, yalnızca o yüzden.
Adının anlamı dünyayı kucaklasa, taşta büyümezdi Barış. Ama bunu ne anası bilirdi, ne de anası gibiler. Bilseler, "çocuklar şeker de yiyebilsinler" diye gökyüzüne hasret çeken bizler, çayırlara yalnızca kuş kanadında uçmak zorunda kalmazdık belki.
Neden orada olduklarını bilenler de, bilmeyenler de Barış'ı sevdiler. Birbirlerini sevdikleri gibi. Bambaşka nedenlerle çiçeklerden uzak kalsalar bile çiçekleri sevdikleri gibi.
Barış da onları sevdi. Hem de nasıl! Her birini ayrı ayrı sevdi. Oradan çıkıp da artık başının üzerinde yıldız görebilenleri bile unutmadı. Mektuplar yolladı onlara.
Hiçbir zaman yerine varmayan, bazen kağıda dökülmeyen ve hep demir kapılara takılan mektuplar.
Barış'ın kimi düş, kimi gerçek mektupları, gerçek adresine ulaşsın diye yazıldı bu kitapçık.
Adını taşıyan
