Geceleri başımı yastığa koyduğumda, zihnim durmaksızın dönüyor. Uykuyu değil, sadece yorgunluğu buluyorum. İçimde biriken düşünceler, yaralar, pişmanlıklar… Hepsi birer fısıltı gibi yankılanıyor karanlıkta. Gözlerimi kapatmak yetmiyor, çünkü içimdeki fırtına hep ayakta.
Biri gelip beni kurtarsın diye beklediğin her an mutsuz olmaya devam edeceksin. Çare başkası tarafından verilen bir şey değildir. İnsanın en büyük kurtarıcısı yine kendisidir. Eski bir Latince sözde diyordu ya hani; "In me omnis spes est mihi" Bütün umudum kendimde. Tam da öyle.
