Yorulduğum, kırıldığım ve karşımda halden anlayan bir insan aradığım zamanlarda anlatamıyorum kendimi. Ve en çok da bu dokunuyor bana. İşte bu yüzden seçtiğim bu yalnızlık, sonuna kadar hak edilmiştir. Hediyesidir hayatına dokunduğum, renk kattığım ve eksikliklerini tamamladığım insanların. Eksik olmasınlar, hepsinin hatırı derin bir yaradır bende. Şimdilerde daha bir ıssız ve yalnızım ama asla daha mutsuz değilim. Evet; eksilerek çoğaldım, kırılarak büyüdüm. Yapılanlara bazen güldüm, bazense çok üzüldüm. Ama sonunda şu gerçeği gördüm: Güçlü olmak zorundayım çünkü kötü günün dostu az olurmuş. Ayakta durmak zorundayım çünkü muhtaç olmaktan daha beteri yokmuş. Hakkım olanı savunmak zorundayım çünkü susanları yok saymak bu insanlarda alışkanlık olmuş. Ve ne olursa olsun, ne yaşarsam yaşayayım kendimi sevmek zorundayım; çünkü beni olduğum gibi sevecek birine rastlamak gerçekten de zormuş.