Öfkeli, asabi bir baba. Herkesin davranışlarını, "Aman sinirlenmesin" diyerek babanın duygu durumuna göre ayarladığı bir ev. Sonrasında büyüyen ve herkese uyumlanmaya çalışan, çatışmadan kaçan, sınır koyamayan, kendini hep geri plana atan ve değersizleşen yetişkinler.
Kültürümüzde çoğu anne psikolojik açıdan toksiktir. Toksik anne, sevginizi kullanır. Duygu sömürüsü yaparak, ağlayarak, küserek, minnet borcunuzu hatırlatarak ya da hastalanarak hayatınızı yönetmeye çalışır. Yaralarımızı saran da bizi en çok yaralayan da annedir. Bir çocuk, inciten bir babadan çok, korkuları yüzünden o babanın incitmesine izin veren ve zorba babasına katlanan, pasif agresif annesine öfke duyar.
Sağlıklı ebeveynler çocukları için pek çok şey yaparlar ve yaptıklarından asla bahsetmezler. Toksik ebeveynler ise sürekli çocukları için yaptıkları fedakârlıkları anlatır ve anne babalıklarını toplumsal bir gösteriye dönüştürür.
Geleneksel ve ataerkil toplumlarda aile olgusuna atfedilen kutsallık, bireylerin aile içinde yaşadıkları sorunları, istismarları, duygusal ya da fiziksel şiddeti normalleştirmelerine yol açar. Aynı zamanda bireyin içinde doğup büyüdüğü ailesini sorgulamasını imkânsız kılar ve yine kutsallık kılıfıyla üzeri örtülen toksik aile dinamıkleri, bireyin toksik ailesinden kendisini korumasına ve hayatını sağlıklı bir çizgide kurarak ilerletmesine engel olur.