xenitis
@_resurgam_
26 okur puanı
Ekim 2021 tarihinde katıldı
One scene stayed with de Chauliac forever, obsessing him, even though, mercifully, the rest would blur; he saw a devil with wide black wings gripped by two angels, who drove it down and seemed to speak in its ears as they fell; they hit the bend of the Rhône, sending up a great, illuminated plume of water visible from Orange.
Two angels and a devil had tumbled into the water. Three angels came up. Forgiveness, then, was possible even for the worst.
Reklam
I sit on that line that so many sit on, the line between beautiful and not. The line where I can reach it on a good day, during the follicular phase of my cycle, if I didn't sleep on my face, with just the right amount of plucking and primping and a precise swath of eyeliner. It's the line that keeps me even more stuck in the hamster wheel of the pursuit of beauty. Even more dependent on makeup tutorials and tips-and-tricks videos and "that perfect cream bronzer". Because anything could be the thing that makes the difference between me being beautiful or not.
We start to make our way down the coastal trail. He asks me about my future and I ask him about his past. There's something about it that devastates me, in the assumption that my life is ahead of me and his is behind him. That twenty years is the difference between a life that's considered yet to be lived and one that's considered over.
They were solitary little girls whose loneliness was so profound it intoxicated them and sent them stumbling into Technicolored visions that always included a presence, a someone, who, quite like the dreamer, shared the delight of the dream.
“O sırada on iki yaşında olduğum için, Latin alfabesinin kabulünü çok iyi anımsıyorum. İki yabancı dil öğrenebilmiş, normal zekâda bir çocuk olduğum halde, kendi dilimi doğru dürüst okuyamıyordum. Arap harfleri Türk diline tamamiyle ters düştüğünden, şaşkına dönüyordum Arap harfleriyle yazılmış bir metin karşısında. Örneğin, Türkçede en çok geçen u, ö ve ü harfleri yoktu Arap harfleri arasında. Onların yerine “vav” vardı ve bu “vav” beş ayrı biçimde okunabilirdi. “Projektör” sözcüğünü bildiğim halde, bunu “perveşkütür” okumama, annem ile üvey babam çok gülmüşlerdi. Yalnız ilkokul diploması olmayan ben değil, uzun yıllar okuyan benden yaşlı insanlar da kendi dillerini yanlışsız yazamıyorlardı. Okuma yazma oranı ise, perişan bir durumdaydı.
Mustafa Kemal, ülke çapında bir okuma yazma seferberliğine öncü oldu. Bir karatahtayla yollara düştüğü bu seferberlik sırasında, ömrünün en keyifli anlarını yaşadı herhalde. Çünkü bir öğretmenlik tutkusu vardı onda. Asıl uğraşının öğretmenlik olması gerektiğini söyler, yakınlarına “ben raté bir öğretmenim” dermiş. Mustafa Kemal’in seferberliği başarılı da oldu. 1930’da, memlekette ilk ve ne yazık ki son kez, okuma yazma oranı yüzde doksan beşe kadar yükseldi.”
Reklam