Çünkü hakiki şiir okurunun surat asmak hakkıydı. Ama şiir surat asmanın en çok yakıştığı şairin değildi. Sürgün olan şairindi. Onda, şiirin ve anlamın insan kalbini içerden fethetmesi için imkân vardı. Şiiri, bir nevi sırların sırrına varmak için anahtardı.
Sayfa 243
İnsan güzeldir. İnsanlık etmiyorsa çirkindir. İnsanlık ediyor da sen ona çirkin diyorsan, insanlık etmiyorsundur.
Sayfa 217
İnsanlar birbirlerini yaşa yaşaya tanırmış. Konuşa konuşa değil. Dil eğilip bükülürmüş, yalan söylermiş. Başka gösterirmiş. Ama insanlar yaşaya yaşaya tanırmış birbirlerini.
Sayfa 217
Yorgunum. Yorgunluk öyle güzelmiş ki... İş yapan yorulurmuş. Bir taşı bir taşın üstüne koyan. Üstünü başını, kalbini gönlünü yıkayıp yuyan yorulurmuş. İyi insanlar kendilerini hep yorgun hissedermiş.
Sayfa 215
Yaşayacağım oymuş diyerek yaşarsan onu yaşarsın, yaşayacağım budur diyerek yaşarsan bunu yaşarsın.
Sayfa 209