Seda
@_seda
8/10
3 günde okudu
·Okunma: 08 Mart 2018 00:00
·2018 168. kitabı
İnsanların tarihi, tanrı'yla anlaşmazlıklarının tarihidir; o bizi anlamaz biz de onu anlamayız.
Öncelikle bu kitap distopya değil. 26. yüzyılda geçmesi onu distopya yapmıyor. Türü bilim-kurgu.
Dizisi yanlış hatırlamıyorsam geçen ay çıktı ve diziye başlamadan kitabını okumak istedim.
Daha önce hiç bu tarz bir kitap okumamıştım o yüzden nasıl bir inceleme yapacağımı kafamda oturtamadım. Kitap kurgu yönünden beni tatmin etti. Fazla detaycı değilseniz 26. yy. teknolojisi hakkında verdiği bilgileri yeterli buluyorsunuz. Zaten bence amaç o dönemin teknolojisi üzerine konuşmak değil, o zeminin hazırlanıp kahramanın maceralarını soluksuz okumak. Sanırım bu tarz romanların genel bir durumu soluksuz okumak. Ne olacak güdüsüyle sayfaları çevirmek.
Bir şeyden bahsetmek istiyorum. Yazım yanlışlarını ve cümle düşüklüklerini çok fazla buldum. Sanırım yetiştirmek için, fakat azımsanmayacak bir düzeyde bu hatalar.
-Aşağıdaki yazı kitabın içeriği hakkında bilgi barındırmaktadır.-
Biraz da konusundan bahsedeyim; ilk olarak bilinç aktarımı var. İkinci olarak kılıf mevzusu var. Bu kılıf benim anladığım/hayal ettiğim kadarıyla insansı bedenler. Herhangi bir şekilde ölürseniz bilinciniz yeni kılıfa aktarılıyor. Bunun bazı koşulları var mesela yeni kılıfta bilinç, ölümden 48 saat öncesini hatırlıyor. Yeni bir bedene aktarılmak ise paranız yoksa size o an uygun olan ve sigortanız(?) hangi kılıfı karşılıyorsa, yeni kılıf olarak ona aktarılıyorsunuz. Tabii ki burada da ekonomik eşitsizlik ve sınıf ayrımı var. Zenginseniz istediğiniz kılıfı seçip, satın alabilirsiniz. Hatta kendinizin klonunu yaptırabilir ve öldüğünüzde bilinciniz tekrar kendi kılıfına aktarılabilir. Ölümsüzlüğün değişik bir biçimini görüyoruz. Kitap çok zengin olan Bancroft'un ölümüyle başlıyor. Polise göre Bancroft intihar etmiştir fakat Bancroft kendini öldürdüğüne inanmıyor ve anlamsız buluyor. Çünkü kendisinin
Öldürülen evlatlarının kaybını telafi etmek için bir oğul doğurma olasılığı yine âdem'le havva'ya düşmüştü, ama hayatta neden ve niçin olduğunu bilmeden çocuk yapmaktan başka hedef olmaması pek üzücü. Nihai bir hedefe, son nedene inananlar, soyu sürdürmek için derler; oysa ki bu soyların ne olacağına dair hiçbir fikirleri yoktur ve sanki evrenin biricik ve nihai umuduymuş gibi, soyun neden sürmesi gerektiği sorusunu kendilerine hiç sormamışlardır.