Oğuz Atay, onu ölüme götürecek hastalığını öğrendikten sonra günlüğüne; “Geleceğini kaybetmek, yaşanan zamanı boşlaştırıyor” diye yazmıştı. Bu böyledir. İnsanı yaşama motive eden yegane şey yarının merakıdır. Bir insanın elinden yarınını alırsan, bu gününü öldürürsün.
Etrafınıza şöyle bir göz gezdirin! Gerçek hayat denilen şeyin ne olduğunu, nerede olduğunu bilmiyoruz bile! Kitaplarımızı, hayallerimizi elimizden alsalar, öylece ortada kalakalacağız. Neyi sevip neden nefret edeceğimizi bilemeyeceğiz. Etiyle, kemiğiyle gerçek birer insan olmak bizim için o kadar zor ki!.. Utanıyor,
ayıp kabul ediyoruz bunu...